Mijn naam is Joy en wie ik ben, weet ik nog niet. Maar ik zal proberen je een zo’n uitgebreid mogelijke beschrijving te geven van wat ik denk dat ik ben. Daarin mogen eenden niet ontbreken, mag het brein van een chaotische doos niet worden vergeten en wordt er voor onverwachte aanvallen door onschadelijke insecten gevreesd. Ik verdrink graag in een kop goede koffie en dans met blote voeten op een eikenhouten vloer. Laat die splinters maar komen! En als de zomer verdwijnt achter de kou van de winter, breng ik de grauwe dagen door met veel muziek en veel geteken. Van de ene krabbel kwam de andere en zo langzamerhand begonnen die krabbels gewoon samenhangende vormen te creëren. Zodoende is er een stijl ontstaan waarin ik mijn boodschap en creativiteit door kan laten schemeren.

Hoe heerlijk is het om je schetsboek erbij te pakken in het midden van een bruin café of een buisend jazzbarretje? Hoe vaak mijn kladblok me wel niet aan de praat heeft gebracht met vreemden is bijzonder. Het geeft een verfrissend gevoel om je kunst en ideeën te kunnen delen met anderen en hun perspectieven mee te nemen in het vervolg. Als anderen me niet aangemoedigd hadden buiten de lijntjes van mijn fineliners te denken, was ik niet over de drempel gestapt. Dan had ik nog op mijn tenen gestaan en vanaf de zijlijn mijn voorbijgevaren potentie na gestaard.

Het is lastig om in een wereld met ontelbaar veel creatievelingen iets te maken wat niet reeds bestaat. Dit kan een mens weerhouden van desondanks alsnog proberen. Ik spreek hierbij uit ervaring. Maar hoewel het verhaal al vaker is gehoord, kan de manier waarop nog steeds een eerste keer zijn. Het eerste waar mijn opa aan dacht bij het zien van mijn tekeningen, waren de Egyptenaren. Wie weet heb ik het daar allemaal wel van gejat, en vervolgens gewoon een beetje omgevormd naar mijn eigen wens.